21-04-07
 | Het was uitstekend weer en er was goede opkomst bij de zogenaamde Ruimtevaart die de georganiseerd had op deze zaterdagochtend. Al varende ging het gezelschap de randen van de stad Groningen opzoeken om te ontdekken welke goede en slechte voorbeelden van ruimtegebruik daar aanwezig waren. Verschillende volksvertegenwoordigers, des-kundigen en geïnteresseerde burgers waren op komen dagen.
Directeur heette iedereen van harte welkom en legde uit waar het in de Zuinig op Ruimte-campagne eigenlijk om gaat. |
Organisator gaf toelichting op het doel van de reis: de aandacht vestigen op zorgvuldig ruimtegebruik. Hij begon met het noemen van de "Kop van Oost". Een mooi voorbeeld van het zogenaamde "inbreiden" d.w.z. gebruik maken van ruimte binnen de stad voor stadsuitbreiding. Ook de parkeerruimte onder de Ikea, die we in de verte zagen liggen, behoort tot de voorbeelden van zgn. meervoudig ruimtegebruik. De Stad en het bedrijfsleven doen het hier wat dat betreft prima.
Het blijkt dat er in de provincie Groningen als geheel weliswaar weinig verpauperde bedrijventerreinen zijn, maar dat er voor zulke terreinen nauwelijks herstructureringsplannen bestaan. Van der Glas pleitte voor een "herstructererings-fonds" om de bestaande terreinen op te knappen. Te financieren met een kwartje opslag per vierkante meter grond en middelen uit het landelijke investeringsbudget stedelijke vernieuwing (isv).
Parlementslid Harm Evert Waalkens hield vervolgens een inleiding, waarin hij aandacht vroeg voor de dreigende grootschalige intensieve veehouderij in het Oldambt, hetgeen ook een "verrommeling" van het landschap oplevert. Hij pleitte tevens voor een structuurvisie met een verantwoordingsplicht voor bedrijventerreinen boven de 25 hectare. Een strak beleid moet er komen. Provincie let op uw zaak!
Waalkens had zijn twijfels over de opslag van 25 cent per vierkante meter voor het opknappen van verpauperde bedrijfsterreinen. Daar kun je niets mee. Zelfs een opslag van 25 eúro is weinig ten opzichte van de totale ontwikkelkosten. Hij eindigde met een waarschuwend woord. "Ruimte mis je pas als het weg is".
Ook de Euroborg noemde als voorbeeld van goed ruimtegebruik. Hier is sprake van meervoudig (gezamenlijk) gebruik van de ruimte, (stadion/bioscoop/school/ fitness-centrum). Verder is het groen goed ingepast in de bebouwing.
Er was onderweg ook veel rommeligheid en inefficiënt ruimtegebruik te zien, wat niet wegnam dat de ruïne-achtige sleetsheid hier en daar toch wel werd gewaardeerd als '"schilderachtige armoede".
's Middags op de dichtersworkshop, schreef een van de deelnemers:
Grote grijze blokkendozen
beton met grote gaten
Beklemmend grijs, geen zang, geen zucht
Grauw grijs van groen verlaten
Grauw grijs zand zonder structuur
zon erop, verzengend
verstikkend, ontneemt alle lucht
Een bocht, een zucht, zo opgelucht
De zon schijnt op het gras
In Nederland is de discussie over de ‘verrommeling’ van de ruimte volop gaande. In landschappen die we een warm hart toedragen verrijzen bedrijventerreinen, woonwijken en wegen.
Op de site www.zuinigopruimte.nl zijn door Groningers 37 meldingen gedaan van ruimtelijke inpassingen die in hun ogen slordig zijn. Deze inwoners van de provincie Groningen ergeren zich in toenemende mate aan deze achteruitgang. De "weidsheid" van Groningen wordt aangetast door verrommeling van de uitbreidende steden. De deelt de zorgen van deze burgers.
Dicht op Elkaar Show
Efficiënt meervoudig ruimtegebruik kan de aantasting van de ruimte tegengaan. Onder leiding van de dichter Ronald Ohlsen werd 's middags een workshop dichten gehouden met aansluitend de opdracht een gedicht te maken op het thema Ruimte. Deze “Dicht Op Elkaar Show” vond plaats in het Natuurmuseum, te Groningen. Ronald Ohlsen heeft in het kader van de Dag van de Ruimte ook een Ode aan de Ruimte geschreven:
ODE AAN DE RUIMTE
Het land verandert niet. Niet met een nieuwe
kaart, met nieuwe kleuren, lijnen, een naam,
een bordje in de berm. Zo niet, niet hier en
nu, bij deze steen, nu wij hier zo staan.
Zolang er geen bergen worden verzet,
rivierlopen worden verlegd, blijft alles
zoals het is nu, hier op deze plek,
zolang wij niets weten van de getallen.
Utrecht was geel ooit en Gelderland roze
en elke grote stad was in dat land
een rode zon. En de zee was natuurlijk
blauw, het strand, zandgeel en dwars door het Wad
liep een scheur. Daar reisde ik dan doorheen,
naar de grens, het inktzwarte niemandsland,
de leegte van Duitsland. Als ik goed keek,
zag ik mezelf tussen mensen, kleurend, Drenthe,
grenzen overschrijdend, de regels feitelijk.
Kijk, uit die bosrand komen straks de reeën.
Ronald Ohlsen
